آیا تا به حال از خود پرسیدهای که چرا بسیاری از چیزهایی که به آنها یقین داری، هرگز از صافی تردید عبور نکردهاند؟
پس به نظر تو هر کسی که جرأت کند یقینهایش را به تردید بکشد، ناگزیر به جنون میرسد؟ مگر نه اینکه بسیاری از بزرگترین پیشرفتهای فکری بشر دقیقاً از همین تردیدها زاده شدهاند؟ آیا میتوانی مرز مشخصی بین دیوانگی و خردورزی عمیق بکشی که چنین قطعی حکم کنی؟