عزیزکم،
دلم بیش از هر چیزی برایت تنگ شده. نمی‌دانم دلتنگی‌ام را چگونه برایت ابراز کنم. می‌دانم شاید هیچ‌وقت این نوشته را نخوانی، یا اگر روزی توفیقی شد و آن را خواندی، به احتمال بسیار زیاد متوجه نشوی که مخاطب این حکایت، تو بوده‌ای.
خیلی وقت است که در فراغ توام و دیگر حرف دیگران برایم اهمیتی ندارد. من حتی با کوچک‌ترین چیزی که به تو ارتباط پیدا می‌کرد، آرامش می‌گرفتم. همیشه همه چیزهای خوب را برایت آرزو می‌کردم و هنوز هم می‌کنم. تو اولین خواسته‌ای بودی که از خدا طلب کردم.
تو مرا با خودم آشنا کردی. تو آدم عمیقی در زندگی من بودی، اما من تنها رهگذری در زندگی تو بودم.
اگر از یک چیز مطمئن باشم، آن احساساتی است که من به تو داشتم و از طرف دیگر، مطمئنم که تو چنین احساساتی به من نداشتی. اسمش را عشق نمی‌گذارم؛ چون عشق وقتی عشق است که اتفاقی میان دو نفر باشد و چیزی از هر دو طرف احساس شود. اسمش را عشق یک‌طرفه هم نمی‌گذارم. نمی‌دانم اسم این حس چه می‌تواند باشد، اما می‌دانم دلم می‌خواست روزم با تو آغاز شود و با تو به پایان برسد.
هر لحظه دیدنت، شنیدنت، حرف زدنت، افکارت و عقایدت، همه و همه مرا مبهوت می‌کرد. بدان که هنوز هم وقتی به حرم می‌روم، دعا می‌کنم که شاید بشود؛ شاید روزی قسمت ما چیزی بیشتر از این باشد.
اما ما همین‌طور دورتر و دورتر می‌شویم.
هرچه زمان می‌گذرد، بیشتر احساس می‌کنم با من احساس غریبی می‌کنی و حتی تمایلی به صحبت کردن با من نداری. احساس می‌کنم همه این‌ها از روی لطف یا اجبار است.
اما بدان که مدت‌ها، هر هفته منتظر آن سه روزی بودم که تو را می‌دیدم؛ همان سه روزی که می‌نشستیم، من حرف می‌زدم و تو شاید گوش می‌دادی. نمی‌دانم چه شد و این احساسات چگونه در من زنده شدند، اما می‌دانم که دلم فقط تو را می‌خواهد.
شاید این خواسته، رضای خدا نباشد؛ اما هنوز امید دارم. تا وقتی که برایم ثابت نشود که واقعاً این خواسته رضای خدا نیست، نمی‌توانم از آن دست بکشم.