دوتا آیه‌ی آخرش گمونم راجع به شماست:

(اون آیه‌ی اولش هم توی ذهن من معناش اینه که مسیر زندگی (سال‌های مختلف زندگی و اقتضائات هر سال و هر شرایط) رو بخوای نخوای طی می‌کنی، اگه خودت طی کنی بهشتی می‌شی اگه مدام مقاومت کنی در مقابلش جهنمی می‌شی.)

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ ‎﴿٦﴾‏ فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ ‎﴿٧﴾‏ فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا ‎﴿٨﴾‏ وَيَنقَلِبُ إِلَىٰ أَهْلِهِ مَسْرُورًا ‎﴿٩﴾‏ وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ ‎﴿١٠﴾‏ فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا ‎﴿١١﴾‏ وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ‎﴿١٢﴾‏ إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا ‎﴿١٣﴾‏ إِنَّهُ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ‎﴿١٤﴾

ای انسان! بی‌تردید تو با تلاشی سخت به سوی پروردگارت رهسپاری و سرانجام به دیدار او خواهی رسید. (۶) پس هر کس کارنامه‌اش به دست راستش داده شود، (۷) به زودی و به آسانی به حساب او رسیدگی خواهد شد، (۸) و شادمان به سوی کسانش [در بهشت] بازمی‌گردد. (۹) و امّا هر کس کارنامه‌اش از پشت سر [و به دست چپِ] او داده شود، (۱۰) پس به زودی فریاد فغان و نابودی بر خواهد آورد، (۱۱) و وارد دوزخ خواهد شد. (۱۲) او [در دنیا] در میان کسانش شادمان بود. (۱۳) او می‌پنداشت که هرگز [به سوی پروردگارش] بازنمی‌گردد. (۱۴)