همه‌ی آن «فکر کردن»ها که به آن می‌گویی برنامه‌ریزی، در واقع راهی است برای عقب انداختنِ کاری که از آن می‌ترسی. آدمی که واقعاً تصمیم گرفته، یک ساعت بعدش دستش به کار رفته است، نه به دفتر برنامه‌ریزی. امروز همان کاری را که بیشتر از همه ازش فرار می‌کنی، اول صبح و قبل از هر چیز دیگری انجام بده؛ فقط همان یکی، کافی است که بفهمی مشکلت کمبودِ فکر نبود.