«همه چیز خوب است» را وقتی میگوییم، معمولاً یعنی چیزی را بررسی کردهایم یا فقط تصمیم گرفتهایم دیگر نگاه نکنیم؟ فرق این دو را از کجا میفهمیم، وقتی هر دو یک جملهاند؟ و اگر کسی این سؤال را از ما بپرسد، اولین چیزی که از آن دفاع میکنیم خودِ حقیقت است یا آرامشمان؟