«همه‌چیز خوب است» را که می‌گوییم، معمولاً منظومان این است که فعلاً چیزی آزارمان نمی‌دهد، نه اینکه واقعاً سنجیده باشیم. فرق این دو را از کجا می‌فهمیم؟ و اگر کسی بپرسد «از کجا می‌دانی؟»، اولین چیزی که در ذهنمان می‌آید شاهد است یا عادت؟