Atieh

بعضیا رو می‌بینم که از تیک زدن کارها انرژی می‌گیرن و درگیر به تعویق انداختن نیستن واقعا غبطه می‌خورم.

دیروز هر کاری کردم برای اینکه بیرون نرم و کارا موند رو زمین. امروز از صبح تا ظهر از اینور به اونور در حال انجام‌شون بودم و متوجه شدم چرا روانم باهام همکاری نکرد برم بیرون.

این ویدئوی «از همه متنفرم» که تو اینستا وایرال شد اینقدر خوب بود که به خصوص در ایام مشخصی از ماه در هر لحظه فشار روم زیاد می‌شه رندوم بلند تو خونه می‌گم از همه متنفرم و بنده خداها دیگه عادت کردن چیزی نمی‌گن.

یادش بخیر دو سال پیش می‌خواستم یه خریتی کنم و زمان و دیتاهای موجود برای تصمیم‌گیری تحلیلی آدم سخت‌یقینی مثل من کافی نبود ما هم یکی دو تا پست از تصمیم‌گیری شهودی از آقای میرویسی دیدیم و جوگیر شدیم. حتی نمی‌دونستم باید به حس الان توجه کنم یا الان؟ 😂

خوشبختانه اون وسطا دیتاهای جدیدی به دست اومد و اونجا…

برای مدتی سعی کردم ادای انسان‌های واقع‌گرا رو دربیارم، نتیجه افتضاح بود فقط خودم رو گم کرده بودم.

نمی‌دونم از سر انعطاف بود یا سرخوردگی از تحقق ایده‌آل‌ها ولی هر چی بود من از اون به بعد دیگه می‌دونستم چرا باید ارزش‌های به خصوص خودم و داشته باشم حتی اگر کسی تأییدشون نکنه.

۱۸ سالگی به شدت آرمانگرا و در اوج «چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد» بودم، الان که به ۲۴ نزدیک می‌شم می‌بینم تو این مدت با هر اتفاق، با هر مواجهه با واقعیت پوست انداختم، خیلی متواضع‌تر شدم ولی می‌ترسم از روزی که بگم«در دایرهٔ قسمت ما نقطهٔ تسلیمیم».

دارم سعی می‌کنم حرفام و تو ذهنم نگه ندارم و مطرح کنم. گاهی واقعا سخته و نمی‌شه، مخصوصا تو رابطه دوستی انگار سوسول‌بازی به حساب میاد یا با خودت می‌گی نکنه بعدش ناراحت بشه ولی وقتی دوستیت مهمه ریسک‌ش و به جون می‌خری و می‌پرسی، هزینه‌شم می‌دی.

بعضی از جبرها واقعا غم‌انگیزن؛ به خصوص جبرهای روانی. مثل آدمی که با ترس از طرد شدن و دوست‌نداشتنی بودن بزرگ شده و ناخودآگاه انتخاب‌هاش و در جهت تأییدش می‌چینه. گاهی اوقات خودش خراب می‌کنه از ترس اینکه دیگری این کار و کنه و درنهایت گلایه‌ش دوست‌داشته نشدنه!

اوایل مثل نابینایی بودم که بینا شده و لمس لذت‌های زندگی برام حکم یه زندگی جدید داشت. کمتر ابرازش می‌کردم چون وسط اتفاقات پارسال و مریضی مامانم ممکن بود حال خوبم برای بقیه عجیب باشه. ولی من فقط حیفم میومد احوالاتم و به اتفاقات بیرونی گره بزنم و زندگی رو از دست بدم. اونم درحالیکه ممکن بود همه چیز موقت…

تو زندگی چند بار که از رنجی جون سالم به در بردم احساس کردم من تازه‌ای متولد شده ولی پارسال برای اولین بار به آدم‌ها، زندگی و روی خوشش بی‌اعتماد و عجیب بی‌قرار بودم که این روانشناس به طرز معجزه‌آسایی کمکم کرد و با دارو کم‌کم تنظیم شدم و افکارم منسجم شد. انگار بعد عمری به خونه رسیده بودم!

از خودم خوشم میاد که تمیز دعوا می‌کنم و گسلایترها مجبورن تلاش بیشتری برای درگیر کردنم انجام بدن.

دلم خیلی برای دانشگاه تنگ شده، امیدوارم فرصت این و داشته باشم که دوباره بهش برگردم.

خیلی وقتا فکر می‌کنیم کاری ازمون برنمیاد ولی من معجزهٔ کارهای کوچیک دلگرم‌کننده رو تو این مدت دیدم.

بعد اتفاقات امسال انگار سعی می‌کنم بیشتر زندگی کنم؛ شاید می‌ترسم اتفاقی بیوفته و خوشی‌های الانمم ازم گرفته بشه، شاید می‌خوام تا می‌تونم از همه چیز استفاده کنم که بعدا حسرت نخورم.

از غذای خوشمزه با این پیش‌فرض لذت می‌برم که ممکنه آخرین بار باشه، درس و با این پیش‌فرض می‌خونم که ممکنه بعدا دیگه وقت کافی…

جدی امروز فهمیدم اگر مشکلی پیش اومد به اورژانس زنگ نزنم. ۵۰ دیقه اونم برا شهر واقعا فاجعه‌ست.

«تو بغض کردی از سوال من چیزی نگفتی چون خدایی تو

من یک سوال ساده پرسیدم پنجاه سالم شه کجایی تو

جز اشکی که چشماتو پر میکرد چیزی نگفتی وصف حالت شه

حتی نتونستی بگی عشقم حالا بذار پنجاه سالت شه ...»

آه از این آهنگ...

برای خرید دارو می‌خوایم وام بگیریم چون فقط سه قلمش از ۱۰۰ میلیون زده بالا.

کاش این کابوس زودتر تموم شه. حیف ما مردم، حیف این مردم که عمری باشرافت زندگی کردن و به این روز افتادن!

حیف عمر و جوونی ما!

چند وقت پیش یکی درباره یه سری ویژگی‌ها توییت زده بود و به اولدمانی بودن نسبت داده بود.

به دوستم پیام دادم بالاخره ما رو بورس اومدیم حالا چطور بهشون بگیم اولدمانی نیستیم؟ 🫣

گفت ببین ما همون اسکل محسوب می‌شیم خیلی خوشحال نشو😂

شاید قبلا بی‌قید و شرط عشق می‌ورزیدم ولی الان دوست داشتنم واقعی‌تره.

شاید قبلا بیشتر همدل بودم و کمتر قضاوت می‌کردم ولی الان همدلیم واقعی‌تره.

شاید قبلا گشوده‌تر بودم ولی الان حساب‌شده‌تره.

می‌بینی همه اینا در ظاهر به نفع منه ولی بیشتر دقت کنی به نفع تو هم هست چون من واقعی‌تر شدم و تو رو هم واقعی‌تر م…

هر بار به پیشرفت پزشکی فکر می‌کنم با خودم می‌گم واقعا خداروشکر

وگرنه چه گلی به سر می‌گرفتیم!