Mo

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

- حافظ

توو این سرمای تنهایی نمی‌شه حفظ ظاهر کرد.

قمیشی داره این آهنگای امیددهنده رو میخونه تا آسیب‌هایی که قبلا بهمون زده رو جبران کنه.

حس می‌کنم ۱۸ سالمه.

کتابخونه ملی هم تبدیل به جایی شده که اینقدر روزهای ناراحتی بهش پناه آوردم که دیگه دلم نمی‌خواد برم. مثل بلوار کشاورز و تجریش.

خیلی حس عجیبی دارم.

من هنوز یه بچه‌ام ساده‌ی ساده همه ی دنیا سوار و من پیاده

همه رفتن و به منزلی رسیدن تنها من موندم و من موندم و جاده

#ابی

واقعا من زندگی رو بلد نیستم.

روزهایی که قیمت دلار صعودیه باید تعطیل اعلام بشه.

مدیر مورد علاقه سابقم از کانالم لفت داد اینستاگرام فالوم کرد. گیر کردم چه حسی داشته باشم.

خوبی صبح ورزش کردن اینه که حداقل یه دستاورد دارم در برابر ناکامی‌های روز.

احساس می‌کنم 18 سالمه!
(تا چند روز پیش معمولا احساس می‌کردم 16 سالمه، البته چند شب پیش هم احساس می‌کردم 700 سالمه)

توفیق عشق روی تو گنجیست، تا که یافت.

هر کی بهم زنگ میزنه پیشنهاد کاری داره. بابا یه بار زنگ بزن بگو بریم بیرون، بگو بریم جلاتو بگو بریم کوه.

خیلی این روزا درگیرم با اینکه چی رو توی اینستاگرام به اشتراک بذارم. احساس خوبی به به اشتراک گذاری خوشگذرونی‌ها ندارم وقتی خارج از اونا اونقدر خوشحال نیستم.

توییتر نیستم جایی برای چسناله کردن ندارم.

غم اومد که گریون کنه چشامو، تونست.

یکی بیاد منو از اینستاگرام و تلگرام جمع کنه.

وای چقدر حرف زدم!