یه مکث می‌کنم قبل از بعضی تعامل‌ها برای اینکه به خودم یادآوری کنم لمس کردن و لمس شدن می‌تونه تجربه‌ی خوشایندی باشه.

اگه این مکث رو نکنم انگار پیش‌فرضم اینه لمس باعث خراشیده شدن و آسیب می‌شه، یا حداقل همیشه خطرش برای دو طرف وجود داره، و به طور کلی نمی‌ارزه.

یه جایی که این پیشفرض خودش رو نشون می‌ده اینه که سال‌هاست جواب دادن به تلفن یا حتی پیام برام سخته و زیاد پیش میاد که تماس‌ها و پیام‌های بقیه بی‌جواب بمونه. شاید هفت هشت سالی باشه اینطوریم.

حالا نمی‌دونم این توجه و یادآوری ممکنه اثری داشته باشه یا نه، فعلا همین که تا چند دقیقه بعدش حس نسبتا خوشایندی به تعامل دارم کافیه و نشونه‌ی خوبی هم هست، شاید گسترده‌تر هم بشه، نمی‌دونم.