وضعیت ناترازی انرژی در ایران داره روز به روز بدتر میشه. اما راه‌حل نهایی این مسئله، دو یا سه برابر کردن قیمت بنزین نیست.

من معتقدم بهترین راه‌حل، کاریه که دکتر پویا ناظران پیشنهاد میده:

نفت و گاز سرمایه ملی هست. بنابراین به هر ایرانی، سهمی برابر از منابع استخراج شده روزانه نفت و گاز بدیم که بتونن اون رو در یک بازار تعادلی داخلی، به قیمت روز -که براساس میزان عرضه و تقاضا تعیین میشه- بفروشن. با این کار، قیمت تمام حامل‌های انرژی آزاد و واقعی میشه و در نتیجه، هم مردم با عایدی مالی قابل‌توجه، تاب‌آوری کافی برای آزاد شدن قیمت‌ها رو پیدا میکنن و هم با اصلاح قیمت‌ها، سرطان اقتصادی کشور که ناشی از رانت قیمت سوخت و قاچاق سوخت هست درمان میشه. علاوه بر اون، چون دست دولت هم از منابع نفت و گاز کوتاه میشه، ناچاره اداره امور کشور رو با اتکا به مالیات انجام بده و مالیات، دولت رو پاسخگوتر و شفاف‌تر می‌کنه.

در این طرح، دولت سهمی از منابع نفت و گاز نداره؛ اما مالیات فروش سهمیه‌ها رو از مردم می‌گیره و در نتیجه، دچار مشکل کسری بودجه ناشی از کاهش درآمدها نمیشه.

پ.ن: از اونجایی که طرح مشابهی در ایالت تگزاس آمریکا اجرا میشه، میشه نسبت به موفقیتش اطمینان داشت.

نظر شما در مورد این طرح چیه؟