من هرگز کودکی را به این دنیا نیاورده‌ام اما همیشه یک مادر بوده‌ام و این کلمات را مثل بچه‌هایم می‌بویم.
اگر برای مدت زیادی ننوشته‌ام، قهر نکرده‌ام و دلخور نبوده‌ام؛ کودکانم را گم کرده‌ام!
در شلوغیِ خانه آن‌ها را پیدا نمی‌کنم
شاید هم فراموششان می‌کنم تا بتوانم کمی آرام بگیرم و مثل یک آدم عادی باشم، یک آدمِ بدونِ دغدغه‌ که هر لحظه در فکر مراقبت از کسی نیست.