حسم به پاییز، شبیه اون تیکه تازه و داغ پیتزا هست که کِش میاد و انگار قرار نیست هیچ وقت تموم بشه. وقتی که دانشگاه می‌رفتم، این حس رو توی روزهای اول ترم داشتم و پایان ترم، جدای از اون تموم شدن درس، کلی جزوه نخونده داشتم و آخرهای پاییز رو نمی‌فهمیدم چطور دارم می‌گذرونم.
یادم میاد پاییز پارسال، علاوه‌براینکه عاشق بودم، دنبال کار هم بودم. پاییز امسال هم عاشقم، ولی دوست ندارم اون شور و اشتیاقی که دارم، تبدیل به سکون در همونجایی که هستم، بشه. خلاف میل باطنیم هست که بذارم نقطه عطفم به زندگی از دست بره؛ حتی اگر قرار باشه وسط جنگ، یک روز از زندگی رو تجربه کنم.
به خودم پیشنهاد دادم که انرژیم رو ذخیره کنم و به‌جای ردپای کلمه‌ها، برگ نارنجی پاییزی بذارم، اما سر همین خواستن از خودم، جنگ کردم و باختم. شاید همین کلمه‌ها همون پنیر پیتزای داغ و کِش‌دار متعلق به پاییز هستن. عمیقا دلم میخواد فصل بعد، همون سکانسی رو داشته باشه که با خوشحالی با صدای معین فریاد بزنم «زندگی با تو چقدر قشنگه خوب من آسمون عشق چه آبی رنگه»