فآنتالیمویی🍋

بدون کپشن🚶‍♀️

درود خدا بر بادوم زمینی سرکه‌ای (با سرکه زیاااااااد).

بعد از اینکه قول دادم چیز الکی نخرم، اما اون چیز الکی که گرفتم:

متن خبر که یک قلم بی تو سیاه شد جهان

حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردن است

#شهریار

نمیدونم دنیا چه حرف‌ دیگه‌ای داره واسه دختری که به ریمل زدن، باوری نداره.

پی‌نوشت: استاد توی حاشیه‌های صحبتش به این موضوع اشاره کرد که وقتی یهویی سیل میاد، بالاخره باید یه ذهنیتی در شما باشه که دلگرم‌تون کنه، چون اون موقع دیگه هم‌رنگ جماعت شدن، فایده نداره. این ذهنیت هم میتونه از کارما باشه تا خدا. (…

بوی پیراهنی ‌ای باد بیاور، ور نه

غم یوسف بکشد، عاشق کنعانی را

#حسین_منزوی

دنیای اسنپی که تا حالا داشتم و به تازگی متوجهش شدم :)

به بابا گفتم، از بس فشار پروسه [کارکردن، غذادرست‌کردن، پذیرایی از مهمون و ظرف‌شستن و دوباره پذیرایی از مهمون] زیاد بوده که نیاز به لیموناد دارم.

پی‌نوشت: اگر یه لیوان لیموناد گازدار نمی‌خوردم، اون بار روانی و جسمانی خستگی در کالبدم همچنان تقویت می‌شد‌.

باید یه کارزار مخصوص نه به حضور مهمان در مدت بیشتر از 3 ساعت، راه بندازم. (اینطوری نباشه، دیگه نمیتونم به زندگی ادامه بدم. 5 ساعت، درگیر مهمون بودیم که دلشون میخواست بازم بمونن. برید خونه‌هاتون دیگه اَه)

از چراغانی چشمان تو، من جان دارم

بی تو یک نسبت نزدیک به باران دارم

روشنم، از تو و آن منحنی لب هایت!

من به لبخند پر از صبح تو ایمان دارم...

#معصومه_صابر

مثلا جمعه اینطوریه که تا شستشوی لباس‌ها و جاروکشیدن خونه تموم میشه، به خودت میای می‌بینی ساعت ۴ عصره و هنوز ناهار نخوردی.

در این میان، تو «امیدی».

تا به اینجا، برند یونیک ۱۰ - من ۱

انقدر تیر خواب توی چشمم زیاده که حد نداره. با این وجود، باز نگه‌داشتمش تا تسک‌ها رو انجام بدم و استراحت‌ داشته باشم با ذهنی بدون ارور. (فکر کنم اینجا ننوشتم که دیروز توی راه برگشت، بخش زیادی از مسیر رو توی اسنپ خواب بودم و شوکه شدم از روزهای خودم)

محبوبم، برای بسیاری از حرف‌ها، بغل جوابه.

با این تایمی که برای کلاس ریسرچ متد دادن، باید یه دونه از جلسه‌هام رو کنسل کنم که دیشب اونجا بودم و طول کشید. (یکی از افراد حاضر در جلسه هم گفت که دوست نداره که به جای این ساعت‌زدن، دوست داره پروژه‌ای کار کنه. منم دوست دارم بگم کاش انقدر دست‌وپاگیر نباشه اون چیزایی که ازمون میخوان) کاش روی شهامتم کا…

خیلی جالب بود. اکثریت (همه جز یه نفر) شاغل بودیم و تماس‌های کاری، ول‌کن‌ نبودن.

با هم‌کلاسی‌ها که صحبت کردیم، فهمیدیم ۱۲ هفته بدبختی رو باید به جون بخریم. امروز خیلی فشرده بود، حتی از کار کردن هم فشرده‌تر بود. اجازه بدین بگم اون نیم ساعت آخرش دیگه بی‌حال شده بودم تا اینکه استاد یادگیری ماشین گفت یه گروه بزنین توی تلگرام به این اسم "یادگیری ماشین بدون جبرئیلی (خودش رو می‌گفت)"

بابابزرگم (خدابیامرز) هر موقع می‌خواست باهمون حرف بزنه، می‌گفت بیا بشین کنارم گپ بزن. الانم میخوام گپ بزنم، منتهی میترسم شارژ گوشیم کم بشه 🤦‍♀️. شارژر آوردم، ولی از صبح ساعت ۸ که اومدم، حتی ناهار هم نخوردم :((( ینی همه‌چی توی هم رفته...