داشتم وسایلم رو مرتب می‌کردم که چشمم به اولین ساعتم خورد. خیلی خوب یادم میاد که وقتی کلاس سوم بودم، همون روز اولی که درس ساعت شروع شد و از این مُهرهای چاپی ساعت لازم بود داشته باشیم، اومدم خونه به خانواده گفتم منم ساعت میخوام. شب رفتیم مغازه بابای دوستم (آسیه) و از اونجا یه ساعت دخترونه جنس فلزی برداشتیم که عدد نداشت. همه‌اش دغدغه این رو داشتم که وقتی میخوام ساعت رو به یک نفر بگم، بتونم اونقدد زود عدد ۱۲ رو پیدا کنم و بعد خط‌ها رو بشمرم تا به اون ساعت برسم. حالا این ساعت فلزی رو دادیم بندش رو کوتاه کردن، ولی خب هزاربار توی مدرسه گم شد و پیدا شد. چه عالمی داشتم باهاش...