جلسه‌ی پیش برای اولین بار از خودم توو کلاس ویدیو گرفتم چون مربیم گفت اینجوری بهتر متوجه پیشرفتتون می‌شین، و من با دیدن خودم فقط یک اضطراب شدید دیدم که دست و پا درآورده بود. وقت رفتن ۱۸۰ خیلی گناه داشتم، شدت اضطرابم کاملا در زبان بدنم مشخص بود، همیشه می‌دونستم بعد از گرم کردن، وقتِ حرکات سخت‌تر، ترس زیادی مثل ترس از مرگ میاد سراغم ولی هیچوقت نمی‌دونستم که انقدر توو بدنم نشونه‌هاش واضحه؛ مخصوصا که مربیم هم تا به‌حال فیدبکی نداده بود. دهنم رو در کوچیک‌ترین اندازه‌ای که می‌شد غنچه کرده بودم و درحالیکه انگار کلا تووی یک دنیای دیگه‌ام و چشم‌هام کاملا بی‌حس و بی‌تفاوت به یک نقطه‌ی نامعلوم خیره شدن، داشتم نفس‌های پشت‌سرهم می‌کشیدم؛ مثل کسی که واقعا ترسیده ولی داره وانمود می‌کنه که همه‌چیز تحت کنترله. چیزی که برام الهام‌بخش بود ادای شجاعت درآوردن برای حرکتی بود که داشت از ترس بیچارم می‌کرد. همیشه دوست داشتم آدم شجاعی باشم ولی همیشه می‌دونستم که نیستم؛ جلسه‌ی پیش احساس کردم بخشی از شجاعت، فقط با ادا درآوردن، مال من شد.
بعد خوندن متنت، فکر کردم که پروسه شجاع بودن در من چطوری بوده تا حالا. از نشونه‌های ظاهری این بود که دست‌های یخی داشتم (و الانم بخوام از حالت نامناسبی به شجاع بودن برگردم، هم دست‌ها و هم پاها با هم یخ می‌زنه و بی‌حس میشن)
از چیزی که درونم می‌گذره، توی لحظاتی که به شجاعت نیاز دارم، کلی سوال بی‌پاسخه که جوابش رو نمیدونم یا سرسری بهش جواب دادم. و پشت‌صحنه اون شجاعت، شبیه درد دندونی هست که حاصل کشیده شدنه. اون دندون، اطمینان از چیزی هست که بنا به دلایل باورپذیری، برداشته شده و منِ انسان موندم با شجاعتی که مثل روکش دور افکارم و رفتارم کشیدم تا کسی، پشت‌صحنه رو نبینه.